استاد برای اثبات اینکه زکات یک مالیات حکومتی است و نه انفاق شخصی، ادله را به دو دسته اصلی تقسیم کردند:

۱. سیره اعزام عامل: روایات مستفیضی (مانند صحیحه برید بن معاویه و سیره امیرالمؤمنین در نهج‌البلاغه) وجود دارد که نشان می‌دهد ائمه (ع) به طور رسمی «عامل» برای جمع‌آوری زکات می‌فرستادند؛ این سیره کاشف از اختیار و حقِ حاکم در جمع‌آوری زکات است.

۲. وظایف الزامی حاکم: روایاتی که مدیریت و صرفِ زکات در مصارف هشت‌گانه (مثل پرداختِ دیونِ غارمین یا سهم‌بندی فقرا) را «تکلیفِ امام» می‌دانند. استدلال استاد این است که وقتی امام مکلف به ادای این مصارف است، پس این اموال باید در اختیار و مدیریت حکومت باشد.

در پایان، استاد بررسی «روایات معارض» (که بر پرداخت شخصی زکات دلالت دارند) را آغاز کردند تا با نقد آن‌ها، دیدگاهِ «حکومتی بودن زکات» را تثبیت کنند.