استاد اشرفی در این جلسه به بررسی دو مبحث اصلی «اسقاط جنین» و «مبانی فقهاء در علم رجال» پرداختند.

ایشان ابتدا به وضعیت اسقاط جنین در کشورهای غربی و نفوذ آن در کشور اشاره کردند و تأکید نمودند که فقهای شیعه به طور کلی اسقاط جنین را، حتی اگر حاصل زنا باشد یا نطفه تازه مستقر شده باشد، حرام می‌دانند. تنها استثناء زمانی است که اسقاط به حد حرج شدید برسد، به گونه‌ای که جان یا آبروی مادر در خطر جانی جدی یا هجران کامل قرار گیرد. ایشان تأکید کردند که پس از ولوج روح، اسقاط جنین مطلقاً ممنوع است و حتی در صورت خطر مرگ مادر، نباید جنین را اسقاط کرد.

در ادامه ، استاد اشرفی به نقد و تحلیل مبانی علم رجال پرداختند و دیدگاه‌های متفاوت فقهاء را بررسی کردند. ایشان بیان داشتند که برخی فقهاء مانند شیخ انصاری و میرزای نائینی، به دلیل اهتمام شدید نویسندگان کتب اربعه (مانند صدوق و کلینی) به نقل روایات معتبر، بررسی سندی دقیق روایات این کتب را لازم نمی‌دانند و به ظنّ به صدور روایت اکتفا می‌کنند. در مقابل، برخی دیگر مانند محقّق اردبیلی و مرحوم خوئی، بر اعتبار سندی و وثاقت راوی تأکید دارند. 

استاد اشرفی با اشاره به فاصله زمانی زیاد بین اصحاب ائمه و رجال‌شناسان متأخر (مانند نجاشی)، استدلال کردند که علم به وثاقت راویان از طریق قول رجال متأخر، قطع‌آور نیست و حداکثر ایجاد ظنّ می‌کند. ایشان نتیجه گرفتند که مبنای بسیاری از فقهاء، سیره عقلا و اعتماد به جمعیت روایات در کتب معتبر است، نه لزوماً وثاقت فردی راوی. بنابراین، اگر یک روایت در کتبی مانند کافی و من لا یحضر الفقیه که توسط فقیهانی با دقت بالا گردآوری شده‌اند، نقل شده باشد، حتی اگر راوی آن در کتب رجال ضعیف دانسته شده باشد، برای فقیه حجت است؛ زیرا ظنّ به صدور روایت از سمت آن فقیه گردآورنده، قوی‌تر از ظنّ ناشی از توصیفات رجال متأخر است. این دیدگاه نشان می‌دهد که حجیت روایت، به اعتبار سندِ گردآورنده و سیره عملی فقهای پیشین بستگی دارد، نه صرفاً به نظر رجال‌شناسان بعدی.