استاد اشرفی در این جلسه به بررسی حدیثی از کتاب شریف کافی که مرحوم کلینی آنرا با سند صحیح از امام صادق(ع)، نقل می‌کنند، پرداختند. امام(ع) در این روایت طلاب علم را به سه دسته تقسیم می‌کند: 

1. دسته اوّل، کسانی هستند که علم را برای جهل، هوای نفس و خودنمایی طلب می‌کنند؛ این افراد در مجالس به دنبال تحکیم جایگاه خود هستند، تواضع ظاهری دارند اما از ورع خالی‌اند و مورد لعن و نفرین الهی قرار می‌گیرند. 
2. دسته دوم، طلابی هستند که علم را برای استطاله، تکبّر و جلب توجه ثروتمندان (تملق) می‌آموزند؛ این گروه نیز با تظاهر به زهد و ملایمت، به دنبال منافع مادی هستند و نام و نشان علمی آن‌ها محو خواهد شد. 
3. دسته سوم، صاحبان فقه و عقلند که با حزن و خشیت، شب‌زنده‌داری و دوری از خودنمایی، در پی فهم دین و تقویت عقل خود هستند. امام(ع) چنین کسانی را مورد لطف الهی قرار داده و در قیامت به آنان امان می‌دهد.

در ادامه، این تقسیم‌بندی را به وضعیت روحانیت و جامعه کنونی ایران تطبیق دادند و هشدار دادند که فساد علماء به فساد جامعه منجر می‌شود و اعتماد مردم به دین را از بین می‌برد. 

سپس وارد مباحث فقهی پیچیده‌ای شدند، از جمله شکّ در نسب (شک بین دو مادر) و حکم احکام الزامی و تحریمی در آن. ایشان استدلال کردند که در موارد شکّ در تکلیف که اجرای اصل برائت مستلزم مخالفت عملی باشد، باید احتیاط کرد و به هر دو احتمال تکلیف عمل نمود.

در پایان، استاد به مسأله جدیدی تحت عنوان «اجاره رحم» برای انتقال نطفه پرداختند. بحث بر سر این می‌باشد که آیا زنی می‌تواند خودش را در ازای دریافت وجه، اجیره کند تا نطفه زوجین دیگری را در رحم خود نگه دارد؟ 

استاد با ردّ استدلال‌هایی مبنی بر ممنوعیت این کار تحت عنوان «حفظ فرج»، تأکید کردند که انسان بر بدن خود مسلّط است و می‌تواند آن را اجاره دهد، مشروط بر اینکه رابطه نامشروع برقرار نباشد و نطفه از حلال باشد. ایشان با مقایسه این مسأله با مسائل قدیمی‌تر مانند صیغه کردن زنی برای یک شب و باردار کردن آن که نه ماه باید بچه را حمل ‌کند، نتیجه گرفتند که اجاره رحم به خودی خود، اگر با رعایت ضوابط شرعی (مانند ازدواج و حلال بودن نطفه) همراه باشد، جایز است و نمی‌توان با استناد به عدم وجود مثال تاریخی مشابه، آن را باطل دانست.