استاد اشرفی در این جلسه به بررسی موضوع حرمت قرار دادن منی اجنبی در رحم زن پرداختند و با استناد به روایات متعدّد، از جمله حدیث مشهور اسحاق بن عمار از امام صادق(ع)، علّت حرمت را تضییع نطفه معرّفی کردند. ایشان توضیح دادند که امام(ع) در پاسخ به سؤالی درباره تفاوت حد زنا و شرب خمر، فرمودند: شدت حد زنا به دلیل تضییع نطفه در غیر محلی است که خداوند اجازه داده است. این تعلیل، یک اصل کلی را بیان می‌کند: هرگاه نطفه در غیر محل حلال (همسر یا ملک یمین) قرار گیرد، عملی حرام و موجب تضییع نطفه است. استاد با نقد بحث‌های سندی که برخی علما نسبت به راوی از اسحاق بن عمار یعنی زکریا بن محمد المؤمن وارد کرده‌اند، استدلال کردند که نقل روایت کردن کلینی و شیخ طوسی از این راوی، دالّ بر وثاقت اوست و ضعف‌های ظاهری مانند واقفیه یا اختلاط حدیث، در صورت اجماع بزرگان بر نقل از او، قابل انکار است.

برای اثبات حرمت، استاد پنج دلیل اصلی ارائه داده‌اند: 

1. اوّل، وجوب حفظ فرج طبق آیات قرآن که دسترسی به فرج را منحصراً به زوج و ملک یمین محدود می‌کند. 
2. دوم، وجوب اجتناب از فحشا و امور زشت که طبق آیه «وَ لَا تَقرَبُواْ ٱلزِّنَی إِنَّهُۥ كَانَ فَاحِشَةً»، هر عملی که ناپسند شرعی باشد شامل این حکم است. 
3. سوم، استقراء از چندین روایت معتبر که صراحتاً قرار دادن منی اجنبی را ممنوع دانسته‌اند. 
4. چهارم، ارتکاز متشرعه؛ ایشان با اشاره به تاریخ اسلام و جاهلیت، بیان کردند که اسلام بر شدت احتیاط و حیا در تعامل زن و مرد تأکید ورزیده و این ارتکاز تاریخی، دلیل محکمی بر حرمت نفوذ منی اجنبی است. 
5. در نهایت، پنجمین دلیل، اصل احتیاط در امور جنسی و نفوس است؛ بر اساس قاعده میرزای نائینی که هر حکم ترخیصی (مانند جواز تمتّع از زن) معلّق بر امر وجودی (زوجیت) است و با نبود آن امر، حکم ترخیص منتفی و حرمت ثابت می‌شود. استاد با نقل روایتی از امام معصوم(ع) درباره شتاب در ازدواج و تأکید بر شدة امر الفرج، نشان دادند که ورود نطفه به فرج نامحرم، خلاف فرمان شرع و موجب شدت مجازات است.