استاد اشرفی در این جلسه به بررسی حرمت قرار دادن منی اجنبی در رحم زن پرداختند و با تکیه بر آیه شریفه «وَ ٱلَّذِينَ يَجتَنِبُونَ كَبَائِرَ ٱلإِثمِ وَ الفَوَاحِشَ»، فحشا را هر عمل زشتی دانستند که در پیش مردم ناپسند باشد. ایشان با ردّ این احتمال که قبح این عمل وابسته به عرف زمانه است، بر اساس فطرت سلیم بشر و حتی حیوانات، ثابت کردند که این کار ذاتا قبیح و مستنکر است. 

سپس ایشان برای اثبات حرمت، به چهار دسته از روایات اشاره کردند: 

1. نخست، روایاتی که اشدّ عذاب قیامت را متوجه مردی می‌دانند که نطفه خود را در رحم حرام قرار دهد.
2. دوم، روایتی که گناه بزرگ بعد از شرک را همین عمل می‌داند.
3. سوم، روایتی درباره جاریه که منی اجنبی را پذیرفته و به دلیل این پذیرش (حتی بدون مباشرت مستقیم) مجازات شده است. 
4. چهارم، روایتی که ممنوعیت قرار دادن منی در زن پنجم را بیان می‌کند و نشان می‌دهد ورود منی به فرجی که حق آن با مرد نیست، جایز نیست. 

در نهایت، استاد با استناد به روایت مشهور اسحاق بن عمار از امام صادق(ع)، علّت تشدید حد زنا (صد ضربه شلاق) نسبت به شرب خمر (هشتاد ضربه شلاق) را تضییع نطفه در غیر محلی که خدا اجازه داده، معرّفی کردند؛ و نتیجه گرفتند که این تعلیل، یک اصل کلی است: «هرگاه نطفه در غیر محل حلال (زوجه یا ملک یمین) قرار گیرد، عملی حرام است که موجب تضییع نطفه می‌گردد» و این دلایل به‌طور قطع حرمت نفوذ منی مرد اجنبی در رحم زن اجنبی، به‌ویژه زن شوهردار را ثابت می‌کند.