استاد اشرفی در این جلسه به تحلیل آیات قرآن کریم در اثبات وجوب حفظ فرج و حرمت قرار دادن منی اجنبی در رحم زن پرداختند. 

ایشان ابتدا آیه ۳۱ سوره نور «وَ يَحفَظنَ فُرُوجَهُنَّ» را مورد بررسی قرار دادند و با رد تفسیر محدودکننده‌ای که مقصود از حفظ فرج را صرفاً حفظ از نظر اجنبی می‌داند، بر اطلاق آیه تأکید ورزیدند. استاد استدلال کردند که حتی اگر این تفسیر را بپذیریم، اصل حفظ فرج به معنای مطلق آن، شامل حفظ از هر عاملی که موجب زوال ناموس و ننگ باشد، می‌شود و عرف و عقل سلیم، دخول منی اجنبی را خلاف حفظ فرج می‌دانند. 

ایشان همچنین اشکال این مطلب که حفظ، فقط شامل جلوگیری از اقدام دیگران است و نه عمل شخص نسبت به خود، را با این توضیح رد کردند که مقصود از حفظ فرج، حفظ از هرگونه استیلاء و بهره‌برداری غیرمشروع است و زن نیز در این حکم شریک است.

سپس استاد به آیات 5 تا 7 سوره مؤمنون «وَ ٱلَّذِينَ هُم لِفُرُوجِهِم حَافِظُونَ إِلَّا عَلَی أَزوَاجِهِم ...» پرداختند. با وجود اینکه برخی اشکال گرفته بودند که لفظ «مؤمنون» مخصوص مردان است، ایشان با استناد به سیاق آیه و اشاره به «ملک یمین»، نتیجه گرفتند که این حکم مشترک بین مرد و زن است و اختصاص به جنس مذکر ندارد. 

در ادامه، آیه ۳۵ سوره احزاب «وَ الحَافِظِينَ فُرُوجَهُم» نیز بررسی شد، هرچند استاد اشاره کردند که وعده اجر در این آیه بیشتر دلالت بر استحباب و برتری دارد تا وجوب تکلیفی، اما با توجه به سیاق آیات دیگر، تأکید بر حفظ فرج را تأیید می‌کند.

در نهایت، استاد آیه ۱۵۱ سوره انعام «وَ لَا تَقرَبُواْ الفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنهَا وَ مَا بَطَنَ» را به عنوان دلیل دیگر مطرح کردند. با توجه به اینکه فاحشه در لغت و عرف به هر عمل زشت و ناپسندی گفته می‌شود و نه صرفاً زنا، قرار دادن منی اجنبی در رحم زن که از نظر عرف و عقل بسیار قبیح و ننگین است، مصداق بارز فاحشه بوده و ورود به آن حرام می‌باشد. استاد اشرفی نتیجه گرفتند که از مجموع این آیات، به‌ویژه با توجه به اطلاق لفظ «فرج» و مفهوم «فاحشه»، دلالت بر وجوب حفظ فرج از هرگونه استیلاد غیرمشروع، از جمله نفوذ منی اجنبی به دست می‌آید.