استاد اشرفی در این جلسه ابتدا به تشریح احکام ورود منی در رحم زن پرداختند و تأکید کردند که ورود منی زوج در رحم زوجه، صرف‌نظر از ملامسه و حفظ حریم، حرام نیست؛ زیرا عقد نکاح مستثنی از حرمت دخول است؛ در مقابل، ورود منی مرد اجنبی (خواه محرم باشد یا غیرمحرم) در رحم زن اجنبی، بدون در نظر گرفتن روش (تزریق یا طبیعی)، حرام و منافی با وجوب حفظ فروج است و روایات نیز بر حرمت ریختن منی در بیش از چهار رحم تأکید دارند. 

سپس استاد به بررسی مسأله «تلقیح نطفه امشاج» یا ترکیب اسپرم مرد و تخمک زن در خارج از بدن و انتقال آن به رحم پرداختند. ایشان بیان کردند که خودِ عمل اختلاط این دو نطفه در خارج، حرام نیست و منافاتی با حفظ فروج ندارد، اما انتقال نطفه امشاجِ حاصل‌شده از مرد و زن غیرهمسر به رحم همین زن، جایز نیست؛ زیرا منافی با وجوب حفظ فروج همانند ورود منی مستقیم اجنبی است.

استاد اشرفی با ردّ استدلال برخی که علاقه انسان به فرزندآوری را ضرورتی مجوّز حرام می‌دانند، تصریح کردند که چنین اشتیاقی مجوّز ارتکاب حرام نیست. 

در ادامه، ایشان به بحث الحاق فرزند در فرض تلقیح نطفه امشاج پرداختند و استدلال کردند که چون در اینجا زنا محقق نشده (زنا نیازمند دخول فرج است و اینجا فقط انتقال نطفه صورت گرفته)، فرزند متولد‌شده، ولد زنا محسوب نمی‌شود. با استناد به روایتی از امام حسن(ع) درباره انتقال نطفه از همسر به کنیز و الحاق فرزند به صاحب نطفه، و همچنین قیاس با غصب زمین، استاد نتیجه گرفتند که این فرزند شرعاً به صاحب نطفه (پدر بیولوژیک) ملحق می‌شود و ارث از او به فرزند می‌رسد؛ چرا که حکم عدم ارث مختص به ولد زنا است و این فرزند در زمره آنان قرار نمی‌گیرد. بنابراین، با وجود حرام بودن عمل انتقال، نَسب فرزند به پدر و مادر واقعی‌اش ثابت بوده و احکام نسبی بر آن جاری می‌شود.