استاد اشرفی در این جلسه به بررسی دلایل حرمت القای منی مرد اجنبی در رحم زن اجنبی پرداختند و نخست روایتی را که منع مرد از ازدواج با زن پنجم در مدت عدّه زن طلاق‌داده‌شده را بیان می‌کند، مورد تحلیل قرار دادند. ایشان استدلال کردند که اگرچه نمی‌توان این جمله را علّتِ حکم دانست؛ زیرا در صورت عدم رابطه زناشویی با زنان دیگر، جمع در پنج به معنای شرعی محقّق نمی‌شود، اما این روایت دلالت دارد که زنی که زوجیت با مرد ندارد، مانند زن پنجم محسوب شده و القای منی در رحم او جایز نیست. 

سپس استاد بر اجماع فقهای گذشته مانند امام خمینی(ره)، آیت‌الله خوئی و آیت‌الله حکیم تأکید کردند که تولید مثل از طریق منی اجنبی حرام است. 

ایشان سپس به بحث «ارتکاز متشرعه» پرداختند و بیان کردند که قبح این عمل در ذهن شیعیان، ناشی از سیره عمومی یا عرف نیست، بلکه ریشه در تعالیم صریح اسلام دارد. با استناد به روایات متعدّد در کتاب «جامع الاحادیث» مبنی بر رعایت حیا، پرهیز از نگاه و تماس نامحرم، و تأکید بر حفظ نسل و حریم خانواده، استاد نشان دادند که اسلام نظامی دارد که در آن تولید مثل باید در چارچوب زوجیت یا ملک یمین باشد. ایشان با ردّ این احتمال که این قبح ناشی از عادات فرهنگی باشد، خاطرنشان کردند که حتی در جوامع پیشرفته غربی نیز اگرچه تلقیح مصنوعی رایج است، اما بارها تأکید کردند که این عمل منافی با اصول دینی اسلام است و ارتکازِ نفرت از چنین کاری در اذهان متشرعه، خود به عنوان یک دلیل مستقلّ بر حرمت استیلاد از منی اجنبی مطرح است.