استاد اشرفی در این جلسه به بررسی آیات قرآن کریم برای اثبات حرمت القای منی مرد اجنبی در رحم زن اجنبی پرداختند. 

ایشان تأکید کردند که آیه شریفه «وَ الذينَ هُم لِفُرُوجِهِم حافِظُون» در سوره مؤمنون دلیل کافی بر این حرمت است. استاد اشکال اوّل را که می‌گفت این آیه حکم شرعی جدیدی ایجاد نمی‌کند و صرفاً به حفظ فرج از آنچه قبلاً حرام شده اشاره دارد، رد کردند. استاد توضیح دادند که خود این آیه متکفّل تشریع حرمت است و مقصود از «لِفُرُوجِهِم حافِظُون»، صیانت از فرج در برابر هرگونه ورود نامشروع، از جمله نطفه اجنبی است. همچنین آیه «يَحفَظنَ فُرُوجَهُنَّ» در سوره نور نیز بر وجوب حفظ فرج زنان دلالت دارد که با توجه به قرائن و سیاق آیات، شامل حفظ فرج از لمس و نطفه غیرمَحرم می‌شود، نه صرفاً از نگاه.

سپس به اشکال دوم پرداختند که می‌گفت حفظ فرج، حفظ از اغیار است و عمل فرد با خودش (مانند وارد کردن منی توسط خود زن در رحمش) مشمول این آیه نیست. استاد با استناد به دلالت اقتضا و مناسبات موضوعی آیه پاسخ دادند که مقصود شرع، حفظ کرامت و سلامت جنسی انسان است و هر عملی که منجر به ایجاد نسل از مسیر غیرشرعی شود، مصداق نقض حفظ فرج است، حتی اگر توسط خود فرد انجام شود. ایشان تأکید کردند که عرف و شریعت، این عمل را شنیع و ناپسند می‌دانند و آیه شریفه با توجه به سیاق خود، بر کلیت این نهی دلالت دارد.

در ادامه، به آیات دیگری از جمله آیه ۳5 سوره احزاب اشاره شد و مورد بررسی قرار گرفت که بر وجوب حفظ فرج تأکید دارند. همچنین آیه 151 سوره انعام «وَ لَا تَقرَبُواْ ٱلفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنهَا وَ مَا بَطَنَ» به عنوان دلیلی بر نهی از هرگونه کار زشت و ناپسند، از جمله تلقیح مصنوعی غیرشرعی، یاد شد. استاد بیان کردند که «فحش» در لغت و عرف، هر عمل ناپسند و شنیعی است که در جامعه بدعت شود و حتی اگر برخی جوامع آن را عادی جلوه دهند، در نگاه شرع و عرفِ پاکیزه، القای نطفه مرد ناشناس در رحم زن، مصداق بارز فحش و عمل ناپسند است. 

در نهایت، استاد نتیجه گرفتند که با توجه به اطلاق و دلالت این آیات بر حفظ حریم جنسی و نفی هرگونه عمل شنیع، نیازی به جستجوی ادله طولانی دیگر نیست و همین آیات برای اثبات حرمت کفایت می‌کند.