استاد اشرفی در این جلسه به بررسی بحث «تعلق حکم به ذات» و دلالت آیات «حفظ فروج» بر حرمت القای منی اجنبی پرداختند.

ایشان بیان کردند که وقتی حکمی به یک ذات (مانند فرج) تعلق می‌گیرد و متعلّق خاص (مانند لمس یا نظر) ذکر نمی‌شود، آیا شامل تمام آثار آن ذات می‌شود یا فقط آثار بارز و متعارف آن؟ برخی معتقدند چون متعلّق ذکر نشده، باید به تمام آثار تعمیم یابد، درحالی که گروهی دیگر با استناد به «ظاهر عرفی» و «مناسبت مقام»، معتقدند حکم تنها شامل مصارف متعارف آن ذات می‌شود.

استاد اشرفی با پذیرش این اصل که حکم بر ذات، شامل آثار بارز و متعارف آن ذات می‌شود، استدلال کردند که فروج (آلت تناسلی) دارای دو اثر بارز و متعارف است: 

1. یکی تمتع جنسی (لذت بردن). 
2. دیگری استیلاد و تولید نسل. 

ایشان تأکید کردند که از آغاز خلقت، هدف الهی از قرار دادن کشش جنسی میان دو جنس، بقای نسل بشر بوده است. بنابراین، دستور به «حفظ فروج» به معنای صیانت از این عضو در برابر هرگونه ورودی غیرمشروع، چه از جهت لذت و چه از جهت نسل، است.

بر این اساس، استاد اشکال وارد بر برخی معاصرین که فقط جنبه لذت‌جویی را مد نظر داشته‌اند و تلقیح مصنوعی را مصداق تمتع نمی‌دانند، رد کردند. ایشان بیان داشتند که حتی اگر عمل توسط خود زن انجام شود و تمتع جنسی محقّق نگردد، اما منی مرد اجنبی وارد رحم شده و منجر به ایجاد نسل غیرزوج شود، این عمل مصداق نقض «حفظ فروج» از جهت استیلاد غیرمشروع است. از آنجا که حفظ فروج شامل حفظ آن از نسل‌های غیر از زوج و ملک یمین است، بنابراین القای منی مرد ناشناس در رحم زن، هرچند به روش مصنوعی و بدون رابطه جنسی مستقیم، حرام بوده و با حکم آیه به حفظ فروج منافات دارد. در پایان نیز با بیان داستانی طنزآمیز، بر لزوم پایبندی به حکم شرعی و پرهیز از تفسیرهای سلیقه‌ای تأکید کردند.