استاد اشرفی در این جلسه به بررسی حکم القای منی مرد در رحم زوجه، به‌ویژه در مواردی که نیاز به تقویت اسپرم یا شرایط خاصّ پزشکی وجود دارد، پرداختند. 

ایشان بیان کردند که اگر منی همسر به‌صورت طبیعی یا از طریق روش‌های پزشکی که در آن منی شخص ثالث (ناشناس یا غیرهمسر) صرفاً نقش تقویت‌کننده اسپرم همسر را داشته و منجر به تشکیل نطفه از اسپرم همسر و بویژه زن شود، این عمل از نظر اوّلیه مشکلی ندارد؛ زیرا بذر فرزند متعلّق به زوج است و منی شخص دیگر صرفاً نقش محرّک یا تقویت‌کننده داشته است. با این حال، برخی فقها با استناد به روایات ناظر بر حرمت «افراغ منی در رحم زنی که برای آن حرام است»، این عمل را نیز مشمول حرمت دانسته‌اند؛ به دلیل اینکه منی اجنبی وارد فرج شده است، هرچند نقش آن تولید مثل نبوده است. استاد تأکید کردند که این بخش نیازمند بررسی دقیق‌تر روایات است تا مشخص شود آیا این ادله ناظر به زنا و دخول جنسی هستند یا شامل موارد تقویت مصنوعی نیز می‌شوند.

سپس استاد به مسأله طلاق رجعی پرداختند و سه مبنا را در مورد جایگاه حقوقی زن مطلّقه رجعیه در ایام عدّه را بررسی کردند: 

1. مبنای اوّل که زن را همچنان زوجه می‌داند و ورود منی را جایز می‌شمارد. 
2. مبنای دوم که تنزیل شده در احکام خاصّ (مانند ارث و محرمیت) را جاری می‌داند اما در اصل زوجیت شک دارد.
3. مبنای سوم که قائل به عدم بقای علقه‌ی زوجیت است. 

ایشان بحث استصحاب را نیز مطرح کردند؛ برخی معاصرین استصحاب جواز ورود منی را قبل از طلاق و در ایام عدّه را جاری دانسته‌اند، اما استاد با اشاره به مباحث اصولی، خاطرنشان کردند که استصحاب در «احکام کلی» (مانند جواز دخول به مطلّقه) محل اختلاف بین بزرگان اصولی است و شیخ انصاری و محقّق نائینی آن را جایز نمی‌دانند، درحالی که مرحوم خوئی معتقد به جواز آن است. بنابراین، در صورت عدم قائل شدن به یکی از مبناهای زوجیت، مسأله به یک شبهه حکمیه تبدیل شده و حکم نهایی آن منوط به پذیرش یا ردّ استصحاب در احکام کلی است.