استاد اشرفی در این جلسه به بررسی این مسأله پرداختند که آیا زوج می‌تواند همسرش را به انجام تلقیح مصنوعی از نطفه خودش الزام کند یا خیر. 

ایشان ابتدا با ردّ استدلال‌هایی که حق استیلاد مرد را شامل روش‌های غیرطبیعی می‌دانند، نشان دادند که با وجود رغبت شرعی به تناسل، این امر حکمت ازدواج است نه علّت تامه و حق مطلق برای فسخ نکاح یا الزام همسر به روش‌های نوپدید. ایشان با اشاره به تفاوت کیفیت استیلاد در گذشته و حال و عدم اطلاق روایات بر روش‌های آزمایشگاهی، تأکید کردند که تمکین زوجه محدود به روابط طبیعی است و الزام به بارداری از راه مصنوعی، دلیلی شرعی محکم ندارد. 

سپس بحث را به مسأله تقویت نطفه‌ی معیوب مرد در آزمایشگاه کشاندند و دو حالت را تفکیک کردند: 

1. حالتی که در آن از نطفه‌ی مردِ دیگری برای تقویت استفاده شود. 
2. حالتی که نطفه‌ی خودِ شوهر به تنهایی تقویت گردد. 

استاد اشرفی بیان داشتند که اگر در فرآیند تقویت، نطفه‌ی مردِ اجنبی در رحم همسر وارد شود، به دلیل آیه وجوب حفظ فروج و روایاتی که لعن می‌کنند از ورود جنس غریبه، حرام است؛ اما اگر نطفه‌ی شوهر بدون آمیختن با نطفه دیگر و صرفاً با ابزارهای فیزیکی یا دارویی تقویت شود، هیچ مانعِ شرعی ندارد؛ زیرا جنس غریبه‌ای وارد رحم نشده و حریم‌های شرعی رعایت می‌شود. 

ایشان در ادامه به نکاتی پیرامون تبلیغات ضدفرزندآوری در دوران گذشته و تأثیر آن بر ذهنیت جامعه و همچنین نکاتی در خصوص مصاحبه‌ها و نحوه انتشار سخنان بزرگان نیز اشاره کردند. در نهایت نتیجه گرفتند که اگرچه استیلاد مطلوب است، اما خروج از مسیر طبیعی برای تحقّق آن، نیازمند دلیل قطعی است که در روش‌های آزمایشگاهی با ورود اجانب، با موانع شرعی جدی روبرو است.