استاد اشرفی در این جلسه به بررسی دلایل فتوای برخی فقهای معاصر مانند مرحوم آیت‌الله میلانی و آیت‌الله بروجردی مبنی بر حرمت استفاده از منی زوج توسط زوجه برای بارداری پرداختند. 

ایشان استدلال کردند که این فتاوی ناشی از اُنس ذهنی به روش‌های طبیعی تولید مثل در زمان گذشته و عدم آشنایی با فناوری‌های نوین بوده است. استاد با نقل سخنان شهید صدر درباره تفاوت فقیه درون‌چاهی و فقیه اجتماعی، تأکید کردند که درک شرایط زمانه در استنباط احکام مؤثر است. 

استاد در ادامه به بررسی روایاتی که بر لزوم احتیاط در فروج دلالت دارند پرداختند و نشان دادند که هدف اصلی این روایات، جلوگیری از اختلاط میاه و اشتباه در انساب است، نه منع از هرگونه روش غیرطبیعی. ایشان با اشاره به روایاتی درباره کنیزان و زنان متعه، بیان کردند که در مورد ما نحن‌فیه که زوج و زوجه مشخص و پاک هستند و احتمال اختلاط میاه وجود ندارد، این موانع رفع شده‌اند. 

استاد سپس به استدلال مرحوم آقای حکیم مبنی بر اینکه فرزند حاصل از تلقیح غیرطبیعی ملحق به پدر نیست، پاسخ دادند. ایشان با استناد به روایات باب‌های مختلف از کتاب کمال‌الدین و وسائل الشیعه، نشان دادند که حتی در مواردی مانند پیرمردان ناتوان یا شرط نکردن فرزند، فرزند تولد یافته، ملحق به پدر شناخته می‌شود؛ و این ملاک، شامل مواردی که منی با وسیله وارد رحم می‌شود نیز می‌گردد. 

همچنین به روایتی از عبید بن زرارة استناد کردند که استفاده از ابزار غیربدنی برای التذاذ را نهی کرده است، اما استاد تصریح کردند که این نهی مربوط به التذاذ است و نه بارداری، و مسأله فعلی ما، تمایل به فرزندآوری است، نه التذاذ؛ بنابراین این روایات نیز دلیلی بر حرمت ما نحن‌فیه نمی‌باشند.