استاد اشرفی در این جلسه به بررسی این موضوع پرداختند که آیا زوج می‌تواند همسرش را از استفاده از منی‌اش برای بارداری منع کند، حتی اگر خودِ عملِ عزل (ریختن منی در خارج از رحم) جائز باشد. 

ایشان ابتدا اصل جواز عزل را، که مورد قبول اکثر فقهاست، پذیرفته و سپس استدلال برخی را که از جواز عزل، حق مطلق مرد برای منع استیلای زن را به دست آوردند، مورد نقد قرار دادند. استاد اشرفی تأکید کردند که جواز عزل به معنای این نیست که مرد حق دارد همسرش را از مادر شدن محروم کند؛ چرا که این امر با آیه شریفه «وَ لَهُنَّ مِثلُ ٱلَّذِی عَلَيهِنَّ بالمَعرُوف» ِو تأکید قرآن بر «إِمسَاكُ بِمَعرُوفٍ» و «تَسرِيحُ بِإِحسانٍ» در تضاد است. ایشان بیان داشتند که غریزه مادر شدن در زن، فطری و ذاتی است و مانع شدن از تحقّق آن، مصداق امساک به غیر معروف و ایجاد رنج برای همسر است که با روحیه سَکَن و مودة بین زوجین (لباس بودن زن و مرد برای یکدیگر) سازگار نیست. 

همچنین به بحث ملکیت منی پرداختند و اگرچه اولویت صاحب منی بر فضولات بدن را پذیرفتند، اما نتیجه گرفتند که وقتی مرد منی را بدون قصد ضایع کردن (إعراض) خارج می‌کند، دیگر نمی‌تواند با استناد به ملکیت خود، مانع استفاده همسرش از آن برای فرزندآوری شود، مگر اینکه قصد صریحی برای تضییع نسل داشته باشد که آن نیز با اصول اخلاقی و شرعی در تعارض است. بنابراین، استناد به جواز عزل برای منع بارداری همسر، دلیلی محکم نیست و حق مادر شدن زن، مقدّم بر ادعای مالکیت مرد بر منیِ خارج‌ریخته است.