استاد اشرفی در این جلسه به بررسی استدلال‌های موافقان لزوم احتیاط در مسائل فروج و تطبیق آن بر مسأله ورود منی شوهر به رحم همسر پرداختند. 

ایشان ابتدا به تحلیل روایاتی مانند روایت ابی بصیر (درباره شک در نسب یا عده زن) و روایت مسعدة بن زیاد (درباره توقف در شبهات نکاح) پرداختند و استدلال کردند که اگرچه این روایات بر احتیاط دلالت دارند، اما مورد اوّل مربوط به حالتی است که زن پیش‌دستی کرده و شبهه ایجاد می‌کند، درحالی که مورد بحث فعلی، شک مرد در جواز عمل است و بین این دو تفاوت وجود دارد. ایشان همچنین اشاره کردند که امر به توقف در روایات، اغلب امر ارشادی است و عقل نیز دفع ضرر محتمل را لازم می‌داند، نه اینکه حکم تعبّدی مطلق بر وجوب احتیاط در تمام شبهات فروجی باشد. 

سپس به استدلال دیگری که بر اساس آن «فرزند غیرطبیعی ملحق به پدر نیست» و «حمل فرزند غریبه حرام است» تمسک شده بود، پاسخ دادند. استاد اشرفی با استناد به روایات متعدّد درباره جواز عزل و ملحق شدن فرزندِ حاصل از منیِ خارج‌ریخته به پدر، این دو مقدمه را مخدوش دانستند و تأکید کردند که در مورد ما نحن‌فیه، فرزند از نطفه خودِ شوهر است و نه فرزند اجنبی، بنابراین شبهه زنا یا اختلاط انساب مطرح نیست.

در نهایت، با بررسی آیات «وَ الذينَ هُم لِفُرُوجِهِم حافِظُون» «إِلَّا عَلَی أَزوَاجِهِم ...» نتیجه گرفتند که استثنای «إِلَّا عَلَی أَزوَاجِهِم» نشان می‌دهد که حفظ فروج نسبت به همسر مطلقا لازم نیست و حتی ورود منی شوهر به رحم همسر، اگر با رضایت طرفین باشد، منافاتی با حفظ فروج ندارد و دلیلی بر حرمت آن وجود ندارد. 

بحث سپس به این نقطه عطف رسید که آیا مرد حق دارد همسرش را از استیلاد منع کند و آیا زن حق دارد منی خارج‌ریخته شوهر را بدون رضایت او در رحم خود وارد کند که این بخش برای جلسه آینده نگه داشته شد.