استاد اشرفی در این جلسه به بررسی دلایل شرعی جواز یا حرمت استفاده از منی خارج‌شده مرد توسط همسرش برای بارداری پرداختند. 

ایشان ابتدا آیه «وَ الذينَ هُم لِفُرُوجِهِم حافِظُون»  را مورد تحلیل قرار دادند و با رد تعمیم مفهوم حفظ فروج به تمامی طرق غیرطبیعی، استدلال کردند که استثناهای آیه (همسر و ملک یمین) اشاره به طریق متعارف و عادی جماع دارد، اما این به معنای حرمت مطلق طرق دیگر نیست؛ زیرا حفظ فروج بیشتر مربوط به دوری از زنا و نگاه به نامحرم است و استفاده همسر از منی شوهرش در رحم، منافاتی با اصل حفظ فروج ندارد مگر اینکه برهانی قاطع بر خلاف آن ارائه شود. 

سپس به روایت اسحاق بن عمار استناد کردند که حد زنا را به دلیل «تضییع نطفه» و «وضع فی غیر الموضع» سنگین‌تر دانسته است. استاد اشرفی توضیح دادند که این روایت ناظر به ریختن نطفه در رحم زن زناکار است و شامل حالتی نمی‌شود که مرد با اجازه همسر و در خارج از بدن (عزل) منی را جمع‌آوری کند، چرا که عزل در نکاح دائم و متعه جائز است و این عمل مصداق تضییع یا وضع در غیر موضع شرعی نیست. 

در ادامه، روایت دیگری از امام صادق(ع) درباره لزوم احتیاط در ازدواج با زن طلاق‌داده‌شده بر غیر سنت شیعه (یعنی زنی که به صورت سه طلاقه، طلاق داده شده) را ذکر کردند و نتیجه گرفتند که حتی در شبهات حکمیه، ائمه(ع) به احتیاط امر کرده‌اند.

استاد بیان کردند که متفق‌علیه بین فقهای شیعه این است که اصل عملی در مسائل فروج، رجحان احتیاط است و روایاتی مانند روایت علاء بن سَیابه که فرمود «إنّ النکاح احری و احری أن یُحتاط فیه» بر اهمیت حفظ فروج دلالت دارند و نشان می‌دهند که شارع مقدس بر احتیاط کردن در نکاح تاکید ویژه کردند.