استاد اشرفی در این جلسه به تشریح ماهیت و احکام اوّلیه تلقیح مصنوعی پرداختند و با مقایسه آن با مجرای طبیعی تولید مثل، تفاوت‌های فنی را بیان کردند. 

ایشان تأکید کردند که پزشکی مدرن از غرب اقتباس شده و درحالی که غرب، دین را مانع پیشرفت می‌داند، در کشورهای اسلامی پزشکان متدین و فقها برای تطبیق این روش‌ها با شرع تلاش می‌کنند. استاد فرمودند که اصل خلقت بر مبنای ازدواج و آمیختن اسپرم مرد با تخمک زن در مجرای طبیعی رحم استوار است. در تلقیح مصنوعی، این فرآیند به روشی غیرطبیعی انجام می‌شود و به سه دسته تقسیم می‌شود: 

1. انتقال اسپرم قوی به رحم (یعنی مرد در خارج از بدن عزل کرده است و اسپرم قوی به رحم زن منتقل شده است)
2. انتقال اسپرم ضعیف به فالوپ
3. تقویت اسپرم در آزمایشگاه

بحث اصلی این جلسه بر روی دسته اوّل متمرکز است که نطفه مرد در خارج از بدن عزل شده و سپس توسط زن یا دستگاه به رحم وی وارد می‌شود. ایشان بررسی کردند که آیا این کار جائز است و فرزند حاصل به پدر ملحق می‌شود یا خیر. برخی فقها مانند مرحوم حکیم معتقدند چون فرآیندِ غیرطبیعی است، فرزند به پدر ملحق نمی‌شود که این موضوع برای زن مشکل‌ساز است. همچنین موانعی نظیر آیه «وَ الذينَ هُم لِفُرُوجِهِم حافِظُون» و لزوم احتیاط در حریم جنسی مطرح شد. استاد با استناد به روایاتی مانند صحیحه محمد بن مسلم، جواز عمل به عزل (ریخته نشدن منی توسط مرد در رحم) را پذیرفتند، اما درباره اینکه آیا زن می‌تواند این نطفه جمع‌آوری شده را وارد رحم کند، با استناد به حفظ فروج و لزوم احتیاط، فعلا آن را جایز ندانستند.