استاد مدرسی در این درس به بررسی «پول‌های اعتباری جدید» از جمله ارزهای رمزپایه همچون بیت‌کوین پرداختند. ایشان ابتدا پول را به‌مثابه گونه‌ای از «مال اعتباری» تعریف کردند که باید شش ویژگی بنیادین داشته باشد:‌‌

– مورد رغبت عموم باشد و در دسترس جمع قابل توجهی قرار نداشته باشد؛

– قابلیت مبادله با هر کالا یا خدمت را در هر شرایط عادی یا بحرانی دارا باشد؛

– وسیلهی واسط مبادله باشد؛

– امکان ذخیره ارزش فراهم آورد؛

– نیازی به تصویب صریح حاکمیت برای اعتبار ذاتی نداشته باشد؛

– در طول تاریخ تعریف واحد پول می‌تواند از پوست و تخم‌مرغ و نمک تا طلا و نقره و نهایتاً رسیدن به اسکناس و حواله‌های بانکی متحول شده باشد.

سپس سیر تاریخی پول اعتباری را تشریح کردند: از مبادلات پایاپای و استفاده از اقلام مصرفی اولیه، تا کشف فلزات گران‌بها، ضرب اولین سکه‌های طلایی و نقره‌ای، اختراع «حوالهی تاجر معتبر» که نخستین نمونهی خلق اعتبار پولی بود، و در نهایت صدور اسکناس توسط دولت‌ها و بانک‌های مرکزی با پشتوانهی طلا یا نقره. استاد مدرسی توضیح دادند که دولت‌ها کم‌کم به‌دلیل دشواری حفظ ذخایر طلا و نیاز به انعطاف بیشتر در تأمین مالی، پشتوانهی فلزی را کنار گذاشتند و نظام «پول بدون پشتوانه» یا «فیات مانی» را پذیرفتند.

در ادامه، به دورهی «استاندارد طلایی» و پیمان برتون وودز اشاره شد؛ جایی که کشورها تعهد می‌کردند نرخ برابری پول ملی خود را با طلا یا دلار حفظ کنند؛ و سپس به «اصلاح نیکسون» پرداخته شد که آمریکا یک‌جانبه تبدیل دلار به طلا را منسوخ ساخت و سازوکار فعلی ارزهای فیات را رقم زد.

استاد در پایان توصیه کردند که برای درک جایگاه ارزهای رمزپایه در فقه و اقتصاد اسلامی، باید ابتدا این تعریف دقیق پول و سیر تاریخی تحولات آن را به‌خوبی فهمید و سپس احکام کلی اسلام—مانند تحریم ربا و ممنوعیت احتکار—را به آن مصادیق نوین تعمیم داد.