استاد شب زنده دار در این درس به اشكال سومی كه بر تقریب دوم وارد شده پرداختند و فرمودند این اشكال می‌گوید كه احراز ارتكاز ذهنی معاصرین معصومین در زمان ائمه حاصل نشده و همین شك كافی است تا نتوانیم استدلال كنیم. تقریب دوم می‌گوید ما به سیره عملی خارجی تمسک نمی‌کنیم و صرفاً به ارتكاز ذهنی معاصرین معصومین تمسك می‌کنیم و می‌گوییم ذهنیت افراد اعتباری از نظر شارع صحیح است و ائمه آن را رد نکردند. استاد تأکید کردند كه ادعای نفوذ تصرفات اشخاص اعتباری جدید در ارتكاز عقلای عصر معصوم نیاز به دلیل دارد و مدعی باید اثبات كند كه چنین ارتكازی وجود داشته است. سپس هفت طریق اثبات امتداد سیره و ارتكاز به زمان معصوم را بیان کردند: استقراء اجتماعی، تحلیل وجدانی، ضرورت و نیاز اجتماعی به خصوص سیره، نقل تاریخی، استكشاف از خصوصیات سیره، عدم تحقق بدیع برای سیره، و عدم كثرت سؤال. استقراء نشان می‌دهد اگر در جوامع مختلف معاصر ارتكاز یکسان باشد، احتمال دارد در زمان معصومین هم چنین بوده باشد. تحلیل وجدانی با بررسی فطرت انسانی و عوامل موثر، حدس می‌زند سیره در گذشته هم برقرار بوده است. ضرورت اجتماعی مثال ید و علامت مالکیت را به عنوان سیره مستمر در همه اعصار نشان می‌دهد. نقل تاریخی بر مبنای متون و روایات معتبر سیره را مستمر می‌کند. استكشاف از گستردگی و عمق سیره نشان می‌دهد سیره قدیمی است. عدم تحقق بدیع و نیاز بشر به بدیلی که در تاریخ اثری از آن نیست، قدیمی بودن سیره را تأیید می‌کند. عدم كثرت سؤال نشان می‌دهد اگر سیره واضح بوده و سؤال نشده، ارتكاز آن زمان برقرار بوده است. استاد فرمودند این طرق در زمان حاضر جاری نیست و لذا برای احراز نمی‌توان به آنها رجوع كرد.