مسئله مسئولیت شوهر در هزینه‌های بارداری و درمان ناباروری در دو بخش بررسی شد:

۱. بارداری متعارف و هزینه‌های آن:

مخارج حمل متعارف (نظیر تغذیه خاص و مراجعات پزشکی) مطابق قاعده و بر اساس اطلاقات وجوب نفقه بر عهده شوهر است؛ زیرا بارداری صرفاً مصداق و مقدار خرجی زن را تغییر می‌دهد نه مفهوم نفقه را. این تکلیف تا زمان بقای علقه زوجیت است. حمل حیثیت تعلیلیه دارد؛ یعنی نفقه متعلق به خود زوجه است، نه جنین. در طلاق رجعی نیز وجوب نفقه طبق قاعده ثابت است، چون مطلقه رجعیه زوجه یا در حکم زوجه است. استدلال شیخ مبنی بر این‌که نفقه در طلاق بائن برای حمل است نه حامل، ناتمام است؛ زیرا حمل جهت تعلیلی برای تغییر مخارج زن است.

۲. نفقه زن باردار پس از زوال زوجیت:

• موت زوج: طبق قاعده، با مرگ شوهر نفقه ساقط می‌شود، اما در این مسئله سه دسته روایت وارد شده است:۱) نفی مطلق نفقه (صحیحه حلبی).۲) وجوب نفقه از کل ترکه شوهر تا زمان وضع حمل (روایت سکونی).۳) انفاق از سهم ارث خودِ جنین (روایت کنانی).دیدگاه مشهور، انفاق از مال ولد است که حکمی خلاف قاعده و به ملاک قرابت است نه زوجیت. در صورت سقط یا مرده به دنیا آمدن جنین، علی‌القاعده زن ضامن است، مگر این‌که با استناد به قاعده «ما لایضمن» (به این تقریب که تمکین و تلف بدون قصد ضمان بوده) عدم ضمان تقویت شود.
• طلاق بائن: از اطلاق برخی روایات، ثبوت نفقه زن باردار در طلاق بائن بر عهده مرد استفاده می‌شود.

۳. بارداری نامتعارف و درمان نازایی:

بحث در بارداری‌های نامتعارف (نظیر تلقیح مصنوعی، اهدای جنین، تخمک یا اسپرم، و معالجات سنگین برای امکان بارداری) این است که آیا مخارج آن‌ها بر عهده شوهر است یا خیر؛ با تفکیک این بحث از این‌که آیا اصل فرزندآوری از حقوق قابل مطالبه طرفین است یا خیر.