در این درس، استاد عندلیبی انواع قراردادها برای تأمین نقدینگی، مورد بررسی قرار دادند، که بیشتر بر قرارداد بازخرید یا بیع‌العینه تمرکز دارد. در این روش، فردی که نیاز به پول نقد دارد، کالایی را به صورت نقد می‌فروشد و سپس همان کالا را با قیمتی بالاتر به صورت نسیه می‌خرد. هدف این قرارداد، دستیابی سریع به نقدینگی بدون انتقال دائمی مالکیت کالاست.

چالش‌هایی در مورد صحت این نوع معاملات وجود دارد، از جمله:

- اشکال در قصد جدی: اگر قصد طرفین در معامله جدی نباشد و فقط برای ظاهر معامله کنند، معامله باطل است. به عنوان مثال، اگر فردی کالایی را به قیمتی بسیار بالاتر بفروشد تا از طریق آن به نقدینگی دست یابد، این می‌تواند نشانه‌ای از نبود قصد جدی باشد.

- مشکل دور: در شرایطی که صحت بیع اول وابسته به انجام بیع دوم است، و صحت بیع دوم وابسته به بیع اول، یک دور منطقی پیش می‌آید که صحت معامله را زیر سوال می‌برد.

این درس همچنین راهکارهای دیگری برای تأمین نقدینگی معرفی می‌کند:

1. خرید نقدی با شرط بازخرید نسیه: فرد دارایی خود را به صورت نقدی می‌فروشد و سپس به صورت نسیه بازخرید می‌کند، که شامل شرط الزام به بازخرید است.

2. قرارداد اجاره به شرط تملیک: خریدار کالای فروخته‌شده را برای مدتی اجاره می‌کند و سپس در پایان اجاره، با قیمت بیشتری به فروشنده بازمی‌گرداند.

از دیدگاه فقهی، استدلال‌های مختلفی در مورد صحت این معاملات وجود دارد. استناد به اصول کلی مانند "المومنون عند شروطهم" و "احل الله البیع" برای صحت این قراردادها آورده شده، اما مخالفان نیز با توجه به مشکلات دور و نبود قصد جدی، این معاملات را غیرقانونی می‌دانند.

در نهایت، در شرایطی که قواعد عمومی و اصول معاملات رعایت شده باشد و طرفین قصد واقعی در معامله داشته باشند، این قراردادها مشروع شمرده می‌شوند.