بحث اصلی جلسه، عدم صحت شرکت در دیون، منافع و اعمال است. صاحب عروه شرکت را منحصر در اموال و بلکه اعیان می‌داند و شرکت در دین را صحیح نمی‌داند؛ مانند اینکه دو نفر طلب‌های خود از اشخاص مختلف را با یکدیگر مشترک کنند. آقای خوئی علت را روایت «لا یباع الدین بالدین» دانسته و شرکت در دین را نوعی معاوضه و تبدیل دین به دین می‌شمارد. استاد در این استدلال مناقشه می‌کند؛ زیرا عقد شرکت لزوماً متضمن تملیک و معاوضه نیست. ممکن است دو نفر توافق کنند با چک‌ها و مطالبات جداگانه خود تجارت مشترکی انجام دهند و سپس سود را تقسیم کنند، بدون اینکه مالکیت دیون به یکدیگر منتقل شود.

سپس درباره ماهیت دین بحث می‌شود. برخی بر اساس مبانی حقوقی جدید، دین را «حق شخصی» و نه مال می‌دانند و از این جهت شرکت در آن را ناممکن می‌شمارند. استاد این تحلیل را نمی‌پذیرد و معتقد است دین نیز می‌تواند مال مملوک دائن باشد؛ زیرا «کلی فی الذمه» دارای آثار مال و قابلیت انتقال و ارث است.

در ادامه، اشکال اشاعه در دین بررسی می‌شود. گفته شده طلب‌های اشخاص مختلف قابل اشاعه نیستند؛ اما استاد تأکید می‌کند تحقق اشاعه در دین نیازمند تحلیل دقیق است و نمی‌توان صرفاً با لفظ «مشاع» مشکل را حل کرد. ادای دین نیز تابع قصد مدیون است و ممکن است پرداخت را مخصوص یکی از طلبکاران یا مشترک میان آنان قرار دهد.

بخش پایانی به شرکت در منافع و اعمال اختصاص دارد. شرکت در اجرت‌های آینده صحیح نیست، زیرا اجرت هنوز موجود نیست. با این حال، اگر اشخاص قابلیت و منفعت فعلی خود برای کار را، برای مدت معین، به یکدیگر تملیک کنند، اشکالی ندارد و می‌تواند در قالب اجاره یا صلح تحقق یابد. در پایان، بحث شرکت مفاوضه به جلسه بعد موکول می‌شود.