استاد اشرفی در این جلسه به بررسی مسأله شرعی استفاده از منی غیر زوج برای مستعد شدن یک زن پرداختند و ابتدا با اشاره به رواج این موضوع در کشورهای غربی و غربی‌تبار، به پرسش‌های عملی شاگردان پرداختند.

ایشان توضیح دادند که گاهی زنانی که تمایل به فرزندآوری دارند اما همسرشان مایل نیست یا ناتوان است، یا حتی مردانی که خود علاقه‌ای به فرزند ندارند اما همسرشان اصرار می‌کند، از این روش استفاده می‌کنند. محور اصلی بحث، جواز یا عدم جواز استفاده زن از منی مردی غیر از همسرش می‌باشد و استاد اشاره کردند که این مسأله دارای فروعات متعدّدی است، از جمله اینکه زن آیا متعلّقه است یا مطلّقه، و آیا مرد، اجنبی است یا محرم، اما اصل بحث بر سر کلیت جواز این کار است.

استاد بیان کردند که بسیاری از فقهای معاصر به صورت جزمی و قطعی بر حرمت این عمل تأکید دارند و معتقدند اجماع بر این است که زن حق ندارد از منی غیر همسرش برای فرزندار شدن استفاده کند، چه این عمل توسط مرد دیگری انجام شود و چه توسط خود زن یا حتی یک زن دیگر با استفاده از ابزارهای پزشکی. ایشان تأکید کردند که این عمل از مذاق شرع و متشرعه آبی از پذیرش است و با روایاتی از پیامبر اکرم(ص) که دخول منی مرد اجنبی در رحم زن را از موبقات (گناهان کبیره) می‌دانند، تأیید می‌شود.

برای اثبات حرمت، استاد اشرفی به آیه ۳۱ سوره نور «وَ يَحفَظنَ فُرُوجَهُنَّ» استناد کردند و توضیح دادند که اگرچه در آیه قبل (آیه ۳۰) به مردان امر به حفظ نظر شده و در آیه ۳۱ به زنان نیز همین دستور داده شده، اما در آیه ۳۱ استثنایی مانند (مگر از همسران خود) وارد نشده است. بنابراین، اطلاق آیه نشان می‌دهد که حفظ فرج زن از هر چیزی که منافی عفت و حیا باشد، واجب است و این امر محدود به صرفاً امتناع از مقاربت با نامحرم نیست، بلکه شامل حفظ فرج از هرگونه اعمالی است که شرافت و عفت زن را خدشه‌دار می‌کند. 

ایشان با استناد به روایت ابی بصیر از امام صادق(ع) در تفسیر علی بن ابراهیم قمی، بیان کردند که در همه جای قرآن «حفظ فرج» به معنای حفظ آن از نظرات نامناسب است، مگر در این آیه که مقصود حفظ فرج از هرگونه انحراف و سوءاستفاده جنسی است. بنابراین، استفاده از منی مرد اجنبی مصداق بارز نقض این دستور مطلق آیه شریفه بوده و از این رو باطل و حرام است.