استاد مدرسی در این درس به ادامه بحث درباره رمزارزها پرداختند و ضمن مرور مطالب پیشین درباره بیت‌کوین و احکام فقهی و اقتصادی مرتبط با آن، به پرسش مالکیت ماینرها بر بیت‌کوین اشاره کردند و توضیح دادند که ماینینگ نوعی کسب است و مالکیت بیت‌کوین حاصل تلاش و زحمت ماینر است، همانند هر کسب و کاری که با ابزار و کوشش فرد انجام می‌شود. ایشان به قاعده «للرجال نصیب مما اكتسبوا» استناد کردند و افزودند که بدون رضایت مالک نمی‌توان از مال او استفاده کرد.

سپس موضوع حق برداشت مخصوص (Special Drawing Rights – SDR) مطرح شد که صندوق بین‌المللی پول برای اعضایش ایجاد کرده است. استاد به تاریخچه تأسیس صندوق بین‌المللی پول در سال ۱۹۴۴ و کارکرد آن در تثبیت نرخ ارز کشورها و کمک به کسری تراز پرداخت‌ها اشاره کردند. SDRها نه پول فیزیکی‌اند و نه ارز ملی، بلکه نوعی اعتبار یا حق برداشت اعتباری هستند که بر اساس سهمیه کشورها در صندوق تخصیص می‌یابد و قیمت آن بر مبنای سبدی از ارزهای معتبر جهانی تعیین می‌شود.

ایشان توضیح دادند که SDRها صرفاً یک اعتبار محض و یک حق اعتباری بین‌المللی‌اند و فاقد ماهیت فیزیکی پول هستند، اما به دلیل اینکه قابل انتقال و مورد رغبت است، از نظر فقهی مال محسوب می‌شوند. استاد تصریح کردند که این اعتبار در فضای خاص مالی بین‌المللی کاربرد دارد و خرید و فروش آن به عنوان مال جایز است.

در پایان استاد اشاره کردند که علی‌رغم اینکه SDRها پول به معنای متعارف نیستند، ولی حکم مال را دارند و بنابراین معامله و تصرف در آن‌ها اشکالی ندارد و می‌توان آن را در مبادلات به کار برد. همچنین خاطرنشان کردند که صندوق بین‌المللی پول و این سیستم بیشتر در خدمت منافع قدرت‌های غربی است و نقش سیاسی و اقتصادی خاصی دارد.

درس به این نتیجه رسید که SDRها از نظر فقهی مال‌اند و تفاوتشان با پول صرفاً در ماهیت و ساختار فنی آنهاست، اما از نظر حکم شرعی، به عنوان مال دارای مشروعیت معامله هستند.