استاد عندلیبی در این درس، تأمین نقدینگی از طریق قرارداد بازخرید یا "ریپو" با استفاده از بیع الخیار یا بیع الشرط و سایر روش‌های مشابه را بیان کردند. بیع الخیار یکی از روش‌های فقهی برای تأمین نقدینگی است که طی آن فرد کالایی را با شرط بازخرید در زمان مشخص به دیگری می‌فروشد. این معامله به فروشنده امکان می‌دهد پس از مدت مشخصی، با بازگرداندن مبلغ معامله، کالا را بازپس گیرد. فقها از منظر شرعی، بیع الخیار را با دلایل مختلفی از جمله عمومات معاملات و همچنین روایات خاص مشروع دانسته‌اند.

راهکارهای بیع الخیار:

1. بیع به شرط بازخرید در زمان مقرر: فروشنده کالا را می‌فروشد و شرط می‌کند که اگر در زمان مشخص مبلغ را بازگرداند، کالا به او بازگردانده شود. این شرط یا به شکل انفساخ معامله (فسخ خودبه‌خودی با پرداخت مبلغ) یا به صورت حق فسخ به نفع فروشنده شرط می‌شود.

2. شرط اجاره: فروشنده و خریدار می‌توانند کالا را پس از معامله به اجاره بگذارند، و در پایان مدت، کالا با پرداخت مبلغ تعیین شده بازپس داده شود.

مشروعت این نوع معامله:

بیع الخیار با توجه به دلایلی چون "المؤمنون عند شروطهم" و "اوفوا بالعقود" مشروع دانسته شده است، هرچند اشکالاتی مانند قصد جدی در معامله و دور در صحت شرط نیز مطرح است که فقها راه‌حل‌هایی برای رفع این اشکالات ارائه کرده‌اند.

نتیجه این درس این است که بیع الخیار، به عنوان راهی برای تأمین نقدینگی، از منظر شرعی پذیرفته است، به شرط آن‌که اصول و شروط معامله به درستی رعایت شوند.