این درس بر توافق‌های بازخرید و بیع‌العینه (فروش با بازخرید فوری)در فقه اسلامی تمرکز دارد. 

تعریف بیع‌العینه: این ساختار شامل فردی است که به نقدینگی نیاز دارد و کالایی را به‌طور قسطی و با قیمت بالاتر می‌فروشد و سپس آن را فوراً برای نقد با قیمت پایین‌تر بازخرید می‌کند. این روش در مالیه اسلامی به دلیل شباهتش به قرض‌های با بهره مورد بررسی قرار می‌گیرد.

روایات و تفسیرهای اسلامی:

   - این سند به سه دسته از حدیث‌ها در مورد مشروعیت بیع‌العینه می‌پردازد:

     - روایات حمایتی:که به طور کلی اجازه‌پذیری آن را نشان می‌دهند.

     - روایات مخالف:که به‌طور قطع آن را ممنوع می‌دانند.

     - روایات مشروط:که آن را با شرایطی خاص مجاز می‌شمارند تا از شرایطی که ممکن است شبیه به ربا باشد، جلوگیری شود.

تحلیل حدیث‌ها:

   - چندین روایت از علمای برجسته اسلامی و منابع مختلف (مانند شیخ طوسی و الکافی) تحلیل شده است و به اصالت و سند این روایات توجه شده است.

   - شرایطی همچون قصد بی‌قید و شرط و اجتناب از شرایط بازخرید به‌عنوان عوامل مهمی که می‌توانند بر جواز تاثیر بگذارند، مورد اشاره قرار گرفته‌اند.

پیامدهای عملی:

   - این درس نتیجه می‌گیرد که اگر بیع‌العینه به‌طور صحیح ساختاربندی شود، می‌تواند به عنوان ابزاری برای تأمین نقدینگی استفاده شود، اما اگر با شرایط از پیش تعیین‌شده برای بازخرید (مثل تعیین قیمت مشخص) ساختاربندی شود، ممکن است با ممنوعیت‌های اسلامی مربوط به ربا مغایرت داشته باشد.

 مقایسه با توافق‌های بازخرید:

   - متن بیع‌العینه را با توافق‌های بازخرید در مالیه مرسوم مقایسه می‌کند و بررسی می‌کند که چگونه ساختارهای اسلامی برای توافق‌های بازخرید می‌توانند با رعایت اصول شرعی ایجاد شوند، که در تفاوت با بیع‌العینه بر اشتراک ریسک و ساختارهای پشتوانه‌دار دارایی‌ها تأکید دارند.