استاد شب زنده دار در این درس به بررسی حدیث رفع برای اثبات شرط بلوغ و رشد در ایجاد شخص اعتباری پرداختند و توضیح دادند که انشاء شخص اعتباری موضوع برای حکم وضعی شرعی است، نه اینکه خود حکم وضعی باشد. شارع باید آن را امضاء کند و چون درباره صبی قلم تشریع جاری نشده، انشاء او در موضع امضاء شارع قرار نمی‌گیرد حتی اگر الزام‌آور نباشد. مثال صندوق خیریه توسط نوجوانان بیان شد که چون بر علیه آنان مسئولیتی ایجاد نمی‌کند، از اطلاق روایات خارج است و مشمول عموماتی مثل «أحل الله البیع» باقی می‌ماند. سپس به اشکال وارد بر استدلال به کلمه «علی» در روایت پرداخته شد که برخی آن را به معنای ضرر و الزام دانسته‌اند، اما استاد توضیح دادند «علی» در اینجا به قرینه استعمال قلم به معنای نوشتن بر چیزی است، نه الزام و مسؤولیت، بنابراین اطلاق روایت باقی است. در ادامه سه اشکال اساسی بر استدلال به حدیث رفع بیان شد: اول اینکه احتمال دارد مراد از رفع قلم، رفع مؤاخذه باشد نه رفع تشریع، که در نتیجه دلیل بر شرط بلوغ در انشاء شخص اعتباری نخواهد بود. دوم اینکه ممکن است کلمه «علی» در روایت به معنای الزام و مسؤولیت باشد و با این احتمال اطلاق روایت از بین می‌رود و تصرفات غیرالزام‌آور صبی خارج از شمول روایت خواهد بود و تحت اطلاقات عمومات باقی می‌ماند. سوم اینکه اساساً روایت در مقام بیان دایره حجر نیست، بلکه فقط پایان آن را با بلوغ مشخص کرده است و لذا نمی‌توان از آن اطلاقی نسبت به همه تصرفات استفاده کرد. بنابراین استاد نتیجه گرفتند که حدیث رفع نمی‌تواند دلیل تامی برای اثبات شرط بلوغ و رشد در همه موارد انشاء شخص اعتباری باشد.