استاد شب زنده دار در این درس به بررسی استدلال به قاعده عدم ذهاب حق مسلم پرداختند و توضیح دادند که روایات وارد شده درباره شهادت و دیه، هرچند موارد خاص بودند، نمی‌توانند به‌طور مطلق به همه موارد تعمیم داده شوند و این به معنای علت معمم است نه حکمت صرف. استاد تأکید کردند که ما اجازه تطبیق این قواعد بر مصادیق جدید را نداریم زیرا شارع خود مصالح و مفاسد را سنجیده و حکم فرموده است و فهم آن به ما واگذار نشده است. استاد تفاوت علت و حکمت را توضیح دادند و گفتند حکمت به‌معنای فایده‌ای است که اقتضای حکم را می‌آورد اما الزام‌آور نیست و مشهور فقهاء حکمت را موجب تعدی حکم نمی‌دانند. سپس به موضوع شخصیت‌های اعتباری پرداختند و بیان کردند که اگرچه روایات خاصی برای ذهاب حق مسلم وارد شده، اما نمی‌توان این تعلیل را برای اثبات مشروعیت شخصیت‌های اعتباری به کار برد. در ادامه، استاد استدلال کردند که از طریق ولایت فقیه می‌توان شخصیت‌های اعتباری را مشروعیت داد؛ زیرا شارع مقدس ولیّ جامعه را مأذون کرده تا مصالح عمومی را محقق کند و ولی فقیه این اختیار را دارد که قوانین معین یا ضوابطی را وضع کند که در پرتو آن، شخصیت‌های اعتباری ایجاد و تنفیذ شوند. این شیوه نزدیکی به نظریه حقوقی دارد که ایجاد و تصحیح شخصیت‌های حقوقی به دست حکومت است و در نظام ما ولیّ فقیه نماینده این قدرت است و می‌تواند مستقیماً یا از طریق قوانین، شخصیت‌های اعتباری را شکل دهد. استاد تأکید کردند که این ایجاد شخصیت اعتباری تشریعی است و با تشریع قوانین و تنفیذ ولیّ فقیه محقق می‌شود و این با اصول فقهی و نگاه حقوقی هم‌راستا است.